KALENDARZ   LITURGICZNY GRECKOKATOLICKI

 UŻYWANY W KOSTOMŁOTACH

STYCZEŃ 2005

 

 

16 NIEDZIELA 33: o CELNIKU i FARYZEUSZU. Ton 8. - Uczczenie czcigodnych OKOWÓW ŚW. WSPANIAŁEGO APOSTOŁA PIOTRA.

OKRES TRIODIONU POSTNEGO

(10 niedziela przed Paschą)

Uczczenie czcigodnych OKOWÓW, którymi był skuty ŚW. WSPANIAŁY APOSTOŁ PIOTR (Dz 12,1-11), gdy tetrarcha Herod dla imienia Chrystusowego wtrącił go do więzienia. Przechowywał je w Jerozolimie patriarcha Juwenalis i podarował cesarzowej Eudokii, żonie Teodozjusza Młodszego, która w 437 roku przeniosła je do Konstantynopola. I ona z kolei jeden łańcuch posłała do Rzymu swojej córce Eudoksji, żonie Walentyniana III, która dała fundusze i papież św. Sykstus III na Eskwilinie wybudował kościół pod wezwaniem św. Piotra. Tam złożono dar z Konstantynopola. W Rzymie były i inne okowy św. Piotra, którymi był on skuty w czasach Nerona. Kościół ten około VI wieku otrzymał nazwę: Kościół św. Piotra w Okowach. (Święty Piotr w Okowach). I do dziś tak się nazywa.

 

TROPARION, ton 4.

Ty, który zajmujesz pierwszą Stolicę Apostolską,* bez opuszczania Rzymu dzięki czcigodnym swoim okowom do nas przybyłeś.* Czcząc je z wiarą, błagamy cię,* byś swym wstawiennictwem u Boga wyjednał nam obfite miłosierdzie.

KONTAKION, ton 2.

Naczelnego i pierwszego z apostołów,* ucznia boskiego Nauczyciela prawdy,* wielkiego Piotra wychwalajmy* i z wiarą uczcijmy jego Okowy, przyjmując grzechów odpuszczenie.

Apostoł św. Piotra: Dz 12,1-11.

Wszystkie teksty zmienne niedzieli bieżącego tonu, oprócz następującego Kontakionu.

KONTAKION, ton 4.

Unikajmy pychy Faryzeusza,* a nauczmy się od Celnika wzniosłości mówienia pokornego,* pokutnym głosem wołając:* Zbawicielu świata, przebacz sługom Swoim.

Apostoł: 2Tm 3,1-15; Ewangelia: Łk 18,10-14.

 

17 Poniedziałek. 34 TYDZIEŃ PO PIĘĆDZIESIĄTNICY. ± Św. ojca naszego ANTONIEGO WIELKIEGO Nosiciela Boga.

Święty Antoni, wielki asceta, inicjator życia pustelniczego, nazwany przez Kościół Wielkim, urodził się w 251 roku w wiosce Keman koło Herakleopolis (środkowy Egipt), zmarł 17 stycznia 356 roku w Górnej Tebaidzie.

Pochodził z zamożnej rodziny koptyjskiej; w domu otrzymał staranne wychowanie religijne bez ogólnego wykształcenia świeckiego. Około 20 roku życia po śmierci rodziców zajął się gospodarstwem i wychowaniem młodszej siostry. Pod wpływem słów Mt 19,21 o bogatym młodzieńcu postanowił całkowicie poświęcić się Bogu. Zabezpieczywszy los siostry, resztę majątku rozdał ubogim, a sam udał się na pustkowie w pobliżu rodzinnej wioski i oddał się modlitwie (szczególnie rozważaniu Pisma św.), surowym umartwieniom i postom, zarabiając na utrzymanie pracą fizyczną. Cieszył się sympatią okolicznych mieszkańców. Nazywano go teofilés (miłym Bogu). Pokusy pokonywał modlitwą i surową ascezą. By uniknąć rozgłosu, przeniósł się ok. roku 275 na Pustynię Libijską i zamknął się w starym grobowcu. Około r. 285 zamieszkał w ruinach fortecy Pispir w pobliżu Afroditopolis na prawym brzegu Nilu). Przebywał tam samotnie 20 lat, kuszony ustawicznie przez szatana, umacniany w walce z nim przez wizje nadprzyrodzone.

                Wokół Antoniego zaczęli się gromadzić eremici (miało ich być ok. 6000), tworząc wiele kolonii (najsłynniejsze w Nitrii i Skecie). Antoni przebywał wśród swoich jako ich ojciec duchowy i wzór życia. Według tradycji dokonywał cudownych uzdrowień, głównie wypędzając złego ducha z opętanych. Co pewien czas odsuwał się od otoczenia, by modlić się i umartwiać w samotności. W 311 roku udał się do Aleksandrii, aby nieść pomoc duchową chrześcijanom prześladowanym za cesarza Maksymina.  W 312 roku przeniósł się na pustynię do skalnej groty na stoku wzgórza Kolzum. Utrzymywał jednak kontakty z ludźmi, udzielając im rad duchowych. Miał posiadać dar przepowiadania przyszłości i widzenia rzeczy odległych. Odznaczał się inteligencją i bystrością umysłu. Nazywano go theodidaktos (nauczony przez Boga). Cieszył się ogromnym rozgłosem. Korespondował z cesarzem św. Konstantynem (+337, wspomnienie 21 maja) i jego synami Konstancjuszem I i Konstansem II. Prawdopodobnie ok. roku 334-335 udał się jeszcze raz do Aleksandrii na zaproszenie biskupa Atanazego (wspomnienie 18 stycznia), by zwalczać arianizm. Na starość złagodził surowość ascezy. W podeszłym wieku miał odwiedzić św. Pawła z Teb (+341, wspomnienie 15 stycznia), pierwszego pustelnika; spotkanie to otoczono legendą. Przez ostatnich 15 lat życia miał przy sobie dwóch uczniów, Makarego i Amatasa, którzy byli jego sekretarzami i tłumaczami. Im polecił, by go pochowano nie w Aleksandrii, lecz w pustyni. Do śmierci zachował pełnię władz psychicznych i fizycznych.

                Miejsce grobu Antoniego, zgodnie z jego życzeniem, utrzymane zostało w tajemnicy. Odnaleziono je rzekomo cudownie z czasów Justyniana (565) i wówczas ciało Antoniego przewieziono do Aleksandrii, a następnie (635) do Konstantynopola, skąd pod koniec XI  w. Część relikwii miała być przewieziona do Saint Didier-de-la-Motte w diecezji Vienne (późniejsze Saint A.-en-Viennois), a od 1491 do kościoła St. Julien w Arles we Francji.

                Zachowały się listy Antoniego pisane do mnichów. Zawierają one zachęty i rady moralne. Antoni uważał, że każdy pustelnik powinien kroczyć do doskonałości własną drogą. Dużą pomoc w dążeniu do doskonałości widział w ciągłej lekturze i rozważaniu Pisma św. Zalecenia dotyczące życia ascetycznego eremitów zawierają także mowy Antoniego do mnichów, zachowane w przeróbce Atanazego. Antoni nie sformułował reguły zakonnej, a to, co jemu się przypisuje, jest zbiorem zasad wyodrębnionych głównie z jego biografii, napisanej przez Atanazego Wielkiego. Pod bezpośrednim wpływem Antoniego ustalił się w północnym Egipcie na wpół eremicki cenobityzm.

                Kult św. Antoniego rozwijał się równocześnie z rozszerzaniem się jego wpływów na ascezę chrześcijańską. W Kościele greckim kult jego datuje się od wieku V. Świętego Antoniego wzywano najczęściej podczas zarazy i w chorobach zakaźnych, był orędownikiem w czasie pożarów i uchodził za patrona zwierząt domowych.

 

TROPARION, ton 4.

Naśladując gorliwość Eliasza sposobem życia,* idąc prostymi ścieżkami Chrzciciela,* byłeś mieszkańcem pustyni* i umocniłeś świat swymi modlitwami, ojcze Antoni.* Dlatego proś Chrystusa Boga o zbawienie dusz naszych.

KONTAKION, ton 2.

Zgiełk życiowy zostawiając,* milcząco życie dopełniłeś,* naśladując Chrzciciela pod każdym względem, pełen świętości.* Z nim więc razem cię czcimy, przywódco ojców, Antoni.

Służba o wielebnym (7).

Apostoł: Hbr 13,17-21.

18 Wtorek. 34 TYDZIEŃ PO PIĘĆDZIESIĄTNICY. Σ Świętych ojców naszych i patriarchów Aleksandrii ATANAZEGO i CYRYLA.

        

Biskupi Atanazy i Cyryl, arcybiskupi Aleksandrii, mają wspólne też wspomnienie, ustanowione przez Kościół Wschodni, na znak wielkiej wdzięczności za wieloletnie nieustanne ich trudy nad sformułowaniem dogmatów wiary chrześcijańskiej i gorliwą ich obroną przed błędnym nauczaniem heretyków.

                Biografia św. Atanazego znajduje się pod 2 maja, a św. Cyryla – pod 9 czerwca.

 

TROPARION, ton 3.

Sławnymi staliście się przez obronę ortodoksji,* ugasiliście błędne doktryny, otrzymując w ten sposób palmę zwycięstwa.* Swoją pobożnością wszystko wzbogaciliście, przynosząc wiele chwały Kościołowi.* Staliście się godni znaleźć Chrystusa,* Który obdarza wszystkich bogatym miłosierdziem.

Kontakion o Atanazym, ton 2.

Umocniłeś prawowierną naukę,* ciernie błędu wyciąłeś,* pomnożyłeś ziarna wiary,* zraszając deszczem Świętego Ducha,* dlatego w pieśniach cię wychwalamy, wielebny Atanazy.

Czytania bieżące:

Poniedziałek 34: 2P 1,20-2,9                                                                         Mk 13,9-13

Wtorek: 2P 2,9-22                                                                                        Mk 13,14-23

 

19 Środa. Dzień bez postu. 34 TYDZIEŃ PO PIĘĆDZIESIĄTNICY. Σ Św. ojca naszego MAKAREGO EGIPSKIEGO.

Św. Makary urodził się w Górnym Egipcie ok. 300 roku. „On żył – mówi Palladiusz – 90 lat, z czego 60 lat przeżył na pustyni w Sketis, gdzie prowadził życie ascetyczne od trzydziestego roku życia. Tak był uważny we wszystkim, że nazywano go „młodym starcem”. Czynił tak szybkie postępy w osiąganiu doskonałości, że już w wieku 40-tu lat otrzymał łaskę wypędzania demonów i przepowiadania przyszłości. Został uznany godnym otrzymać święcenia kapłańskie”. Zmarł ok. roku 390.

TROPARION o wielebnym (7A)

 

 KONTAKION, ton 1.

Zakończywszy błogosławione życie we wspólnocie,* z chórami męczenników w ziemi cichych zamieszkujesz,* i pustynię zaludniwszy jak miasto,* otrzymałeś od Boga łaskę czynienia cudów.* Dlatego cię czcimy,* pełen Boga Makary.

Środa: 2P 3,1-18                                                                                          Mk 13,24-31

 

20 Czwartek. 34 TYDZIEŃ PO PIĘĆDZIESIĄTNICY. ± Św. ojca naszego EUTYMIUSZA WIELKIEGO Nosiciela_Boga.

Św. Eutymiusz urodził się w 377 roku w Armenii za cesarza Gracjana. Ochrzczony w wieku trzech lat, kapłanem został w dziewiętnastym roku życia i zaraz otrzymał nominację na egzarchę monasterów. W 405-406 roku przeniósł się do Jerozolimy i w 411 roku zamieszkał w grocie św. Teoktysta, gdzie prowadził bardzo surowy tryb życia. Gdy potem poszedł na pustynię, zaczęło do niego przychodzić wielu pragnących prowadzić podobny tryb życia. W ten sposób powstała nowa laura nazwana jego imieniem. Skutecznie zwalczał ówczesne herezje: nestorian, eutychian, manichejczyków. Wiele całych rodzin Saracenów nawrócił na chrześcijaństwo. Nawrócił na prawdziwą wiarę Eudoksję, żonę Teodozjusza Młodszego, który wpadł w herezję monofizytów. Umarł w późnej starości w wieku 97 lat za cesarza Leona Wielkiego 20 stycznia 473 roku.

 

TROPARION, ton 4.

Wesel się pustynio niepłodna;* ufnie raduj się nie rodząca,* bo rozmnożył ci synów mąż umiłowany przez Ducha Świętego:* sadził ich w pobożności, wychowywał w cierpliwości aż do doskonałości cnót.* Przez jego modlitwy, Chryste Boże, wprowadź pokój w nasze życie.

KONTAKION, ton 8.

Czcigodne narodzenie twoje napełniło świat radością;* a wspaniałe twoje wspomnienie ogarnęło go ufnością z powodu licznych twoich cudów.* Wiele z nich wyświadcz dla dusz naszych* i obmyj z brudu grzechów, byśmy śpiewali: alleluja.

Służba o wielebnym (7).

Apostoł: Hbr 13,17-21.

 

21 Piątek. Dzień bez postu. 34 TYDZIEŃ PO PIĘĆDZIESIĄTNICY. - Św. ojca naszego MAKSYMA Wyznawcy i św. męczennika NEOFITA i świętych męczenników EUGENIUSZA, KANDYDA, WALERIANA i AKWILI.

Św. Maksym ur. w Konstantynopolu w wysoko postawionej rodzinie, otrzymał doskonałe wykształcenie, był pierwszym z sekretarzy i doradcą cesarskim. Widząc jak rozprzestrzenia się herezja monoteletów, zostawił godności świeckie i wstąpił do klasztoru. Słowem i piórem zwalczał tę błędną naukę. Prowadził też na ten temat wiele dyskusji. W Rzymie był inicjatorem synodu lateraneńskiego przeciw monoteletom. Nieco później Konstans II kazał go wraz z papieżem Teodorem aresztować i sprowadzić do Konstantynopola. Zesłano go do Tracji, a gdy i tam nie poddał się zakazowi dyskutowania o tej herezji, obcięto mu rękę i język, by udaremnić mu obronę ortodoksji piórem i słowem. Zmarł na wygnaniu w 662 roku. Niestrudzony bojownik o czystość wiary, pozostawił olbrzymią spuściznę literacką, obejmującą wiele dziedzin wiedzy religijnej.

            Św. Neofit pochodził z Nicei. Rodzice wychowali go w umiłowaniu wiary chrześcijańskiej. To pobudziło go zwalczania pogaństwa. Za Dioklecjana po wielu męczarniach w wieku 16 lat poniósł śmierć męczeńską w Nicei ok. 303-305 roku.

Święci męczennicy Eugeniusz, Kandyd, Walerian i Akwila w czasie prześladowań za Dioklecjana i Maksymiana skryli się w górach w Azji Mniejszej, pragnąc żyć bardziej ze zwierzętami niż z poganami. Ale wkrótce ich tam znaleziono i dostarczono do Trapezuntu. Po różnych męczarniach wrzucono ich do ognistego pieca. Wyszli stamtąd bez żadnej szkody. Wreszcie zaraz ich ścięto w 284 roku.

św. Maksyma TROPARION o wyznawcy (16)

                TROPARION o męczennikach (8)

KONTAKION Maksyma, ton 8.

Wielkiego Maksyma, miłośnika Przenajświętszej Trójcy,* jasno nauczającego wiary w Boga:* wyznawać Chrystusa w dwóch naturach, wolach i działaniach,* wierni, pieśniami godnie uczcijmy, wołając:* Witaj, nauczycielu wiary.

KONTAKION inny o Maksymie, ton 6.

Przebłogosławiony Maksymie,* Światło Trójpromnieniste zamieszkałe w twej duszy* naczyniem wybranym uczyniło ciebie,* ukazującego krańcom ziemi niełatwe do zgłębienia boże tajemnice* i donośnie głoszącego wszystkim Trójcę Odwieczną,* nie mającą początku.

Czwartek: 1J 1,3-2,6                                                                                     Mk 13,31-14,2

 Piątek: 1J 2,7-17                                                                                          Mk 14,3-9

 

22 Sobota. 34 TYDZIEŃ PO PIĘĆDZIESIĄTNICY. - Św. apostoła TYMOTEUSZA i św. męczennika ANASTAZEGO PERSA.

             Św. Tymoteusz pochodził z Lystry w Lykaonii (Grecja). Ojciec był Grekiem, matka – Żydówką. Jego matka Eunice i babka Lois i on sam prawdopodobnie przyjęli chrześcijaństwo podczas pierwszego pobytu św. Pawła w Lystrze. Gdy Paweł ponownie przybył do tej miejscowości, wybrał Tymoteusza na towarzysza wszystkich swoich podróży misyjnych; zaszczycił go też dwoma listami. Wg tradycji, św. Tymoteusz resztę życia spędził w Efezie jako biskup. Został ukamienowany ok. 97 roku.

W Persji św. Anastazego, męczennika. Zetknąwszy się w Jerozolimie z chrześcijanami, przyjął chrzest i pozostał tam jako mnich. W roku 628 udał się do Cezarei Palestyńskiej, opanowanej przez jego ziomków. Ujęto go wówczas i wywieziono do Persji, gdzie razem z siedemdziesięcioma innymi wyznawcami poniósł śmierć męczeńską.

 

TROPARION, ton 4

Wyuczony dobroci, wstrzemięźliwy we wszystkim,* przywdziałeś prawe sumienie jak przystoi kapłanowi,* czerpiąc niewymowne prawdy od "Naczynia Wybranego".* Wiary dochowałeś i biegu równego jemu dokonałeś, apostole Tymoteuszu.* Proś Chrystusa Boga o zbawienie dusz naszych.

TROPARION o męczenniku (8)

KONTAKION, ton 1.

Opiewajmy, wierni, w pieśniach Tymoteusza,* ucznia Pańskiego i Pawłowego towarzysza podróży;* z nim razem uczcijmy mądrego Anastazego,* który rozbłysnął z Persji jak gwiazda* i odpędza od nas namiętności* duchowe i cielesne.

Czytania bieżące: 2Tm 3,1-9; Łk 20,45-21,4.

23 Niedziela. 34 NIEDZIELA PO PIĘĆDZIESIĄTNICY. Ton 1. NIEDZIELA o SYNU MARNOTRAWNYM. (9 niedziela przed Paschą). - Św. męczennika KLEMENSA, biskupa Ancyry i św. męczennika św. Agathangelosa.

            + Błogosławionego WINCENTEGO i 12 TOWARZYSZY UNICKICH MĘCZENNIKÓW PODLASKICH z Pratulina.

            Św. Klemens urodził się w Ancyrze w Galacji z ojca poganina i matki chrześcijanki, Zofii. Od dwunastego roku życia przebywał w klasztorze; w dwudziestym został wybrany na biskupa swego rodzinnego miasta. Przez 28 lat mężnie cierpiał i walczył za wiarę w Chrystusa. Św. Agathangelos, Rzymianin, żołnierz, był w grupie straży więziennej, która pilnowała św. Klemensa, gdy przebył w Rzymie w więzieniu. Nawrócony przez św. biskupa na wiarę chrześcijańską, towarzyszył mu w jego męczeńskich zmaganiach od Rzymu do Ancyry, gdzie razem ok. 296 roku za cesarza Maksymiana zostali ścięci.

 

TROPARION o Klemensie, ton 4.

Wyrosłeś, o bardzo święty, jak latorośl świętości,* odrost męstwa, kwiat niezmiernie święty i owoc smaczny dany wiernym przez Boga.* Jako więc towarzysz w boju męczenników i uczestnik władzy biskupiej* proś Chrystusa Boga o zbawienie dusz naszych.

TROPARION o męczennikach unickich, ton 8.

Jako fundament męczenników i umocnienie pobożności,* Kościół czci i sławi twoje świetlane cierpienie,* zawsze opiewany błogosławiony, mężniemądry od młodości chwalebny Anicecie:* z cierpiącymi z tobą uproś dla czczących cię oczyszczenia, jako niezwyciężony.

KONTAKION o męczennikach unickich, ton 2.

Krwi waszej strugami* Bóg odział w purpurę Kościół;* On dał wam moc niezwyciężoną* i zachowuje pojednanych w jedności, której wy jesteście umocnieniem.

TEOTOKION, ton 5

Wszyscy wiemy, że jesteś naprawdę bożą pięknie ozdobioną Szatą,* Matko nie znająca męża:* my, czciciele twoi Cię prosimy,* potoki naszych grzechów i serc naszych fale* bożą twoją ciszą uspokój* i okryj szatą jedności* Chrystusowy Kościół.

PROKIMEN, ton 7.

Ps 17,2 i 3.

Będę Cię miłował, Panie, mocy moja,* Pan moją twierdzą.

Stych: Bóg mój wspomożyciel mój, i w Nim będę miał nadzieję.

Apostoł: 1J 3,10b-24.

ALLELUJA

Ewangelia: J 17,6.19-26.

ŚPIEW NA KOMUNIĘ

Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali, * jak ja was umiłowałem, powiedział Pan,* alleluja 3x.

 

Wszystkie teksty zmienne niedzieli bieżącego tonu, oprócz następującego Kontakionu.

KONTAKION, ton 3.

Odszedłem jak głupiec od ojcowskiej chwały* na hulankach roztrwoniłem dane mi przez Ciebie bogactwo.* Dlatego zwracam się do Ciebie słowami Syna marnotrawnego:* "Zgrzeszyłem przeciwko Tobie, miłosierny Ojcze, przyjmij mnie skruszonego* i zalicz jako jednego ze Swoich najemników.

Apostoł niedzieli: 1Kor 6,12-20.         Ewangelia niedzieli: Łk 15,11-32.

 

24 Poniedziałek. 35 TYDZIEŃ PO PIĘĆDZIESIĄTNICY. - Św. matki naszej KSENI.

            Św. Ksenia urodziła się na początku V wieku w Rzymie w szlachetnej i gorliwej rodzinie chrześcijańskiej. Rodzice przeznaczyli ją do życia w małżeństwie. Gdy już wszystko było przygotowane do zawarcia małżeństwa, potajemnie wraz z dwoma służącymi uciekła do Aleksandrii. Tu przybrała imię Ksenia, bo pierwotnie miała na imię Euzebia, żeby zmylić poszukującego ją ojca. Przypadkowo spotkała przełożonego klasztoru św. Andrzeja i poprosiła, by ją razem z towarzyszkami zabrał ze sobą. Tak znalazła się w Azji Mniejszej w prowincji Karia w mieście Mylasse. Kupiła działkę ziemi, zbudowała klasztor pod wezwaniem św. Stefana Pierwszego Męczennika i razem ze swymi towarzyszkami poświęciła się praktyce cnót. Swe święte i dobroczynne życie zakończyła w drugiej połowie V wieku.

                TROPARION o niewieście (15)

KONTAKION, ton 2.

Wspominając ciebie życzliwą dla tułaczy, z miłością cię czcimy* i wysławiamy pieśniami Chrystusa, dającego ci we wszystkim moc uzdrawiania;* módl się do Niego* zawsze za nas wszystkich.

Czytania bieżące 35 tygodnia:

Poniedziałek 35: 1J 2,18-3,10                                                            Mk 11,1-11

 

25 Wtorek. 35 TYDZIEŃ PO PIĘĆDZIESIĄTNICY. + Św. ojca naszego GRZEGORZA TEOLOGA, patriarchy Konstantynopola.

            Św. Grzegorz urodził się w Arianze w Kapadocji w Azji Mniejszej. Gorliwie studiował w Cezarei, Aleksandrii i Atenach. W Atenach związał się przyjaźnią ze św. Bazylim. Obaj zostali później mnichami i biskupami. Św. Grzegorz został biskupem Nazjanzu, a potem patriarchą Konstantynopola. Obronił swe owieczki przed herezją ariańską; w krótkim czasie złożył rezygnację z urzędu patriarchy i usunął się do Nazjanzu, gdzie poświęcił się wyłącznie modlitwie i studiom teologii. Dzieła jego odznaczają się taką głębią, że nadano mu tytuł „Teologa”. Pozostawił po sobie pamięć wielkiego teologa, humanisty i poety. Zmarł ok. roku 390.

 

TROPARION, ton 1.

Pasterski flet twej teologicznej nauki* zwyciężył trąby retorów.* Badałeś głębie Ducha* i otrzymałeś w nadmiarze piękno ekspresji literackiej.* Proś Chrystusa Boga, ojcze Grzegorzu,* o zbawienie dusz naszych.

KONTAKION, ton 3.

Językiem swoim mówiącym o Bogu* porozrywałeś splątane wątki starożytnych mówców,* szatą ortodoksji utkaną przez Boga odziałeś Kościół,* który, ją nosząc, woła z nami, twoimi synami:* Witaj, Ojcze, umyśle najwybitniejszy w teologii.

Czytania o Grzegorzu: Hbr 7,26-8,2;  J 10,9-16.

Wtorek: 1J 3,11-20                                                                                       Mk 14,10-42

 

26 Środa. 35 TYDZIEŃ PO PIĘĆDZIESIĄTNICY. Dzień postny. Św. ojca naszego KSENOFONTA i jego bliskich.

                Św. Ksenofont był senatorem w Konstantynopolu. Dwóch swoich synów Arkadiusza i Jana wysłał do Bejrutu w Fenicji, by studiowali prawo. W czasie podróży statek się rozbił, a oni ledwo uszli z życiem. Ksenofont i jego żona Maria wyruszyli na poszukiwanie synów. Gdy znaleźli ich w Jerozolimie ubranych w habity zakonne, sami też podjęli życie klasztorne. Arkadiusz i Jan zmarli na pustyni, gdzie oddawali się ascezie. Ksenofont z żoną rozdzielili się: on poszedł na pustynię, ona żyła w towarzystwie pobożnych kobiet. Zakończyli swe miłe Bogu życie na początku VI wieku.

                TROPARION o wielebnych (13)

KONTAKION, ton 4.

Zgodnie wraz z małżonką i swoimi dziećmi* pilnie zachowywałeś przykazania Boże,* biednym rozdałeś swoje bogactwo,* dlatego otrzymaliście radość w Bogu.

Środa: 1J 3,21-4,6                                                                                         Mk 14,43-15,1

 

27 Czwartek. 35 TYDZIEŃ PO PIĘĆDZIESIĄTNICY. + PRZENIESIENIE RELIKWII ŚW. JANA ZŁOTOUSTEGO.

            Trzydzieści trzy lata po śmierci relikwie św. Jana Złotoustego za cesarza Teodozjusza Młodszego i patriarchy Proklosa w 438 roku zostały z Armenii przeniesione do Konstantynopola. Na nowo lud chrześcijański wypłynął na spotkanie swego pasterza na tak licznych barkach, że morze wyglądało jak wielki stały ląd i niezliczone pochodnie pokrywały cieśninę Bosforu.

                W czasie wypraw krzyżowych przewieziono je do Rzymu, a 26 listopada 2004 roku papież Jan Paweł II oddał je do Konstatynopola.

 

      + Błog. JERZEGO MATULEWICZA, biskupa wileńskiego.

TROPARION Jana, ton 8.

Wdzięk ust twoich jak błyszcząca lampa oświecił cały świat.* Skarby ubóstwa zgromadził dla świata.* Ukazał nam wielkość pokory.* Nauczając nas swymi słowami, ojcze Janie Złotousty,* proś Słowo, Chrystusa Boga, o zbawienie dusz naszych.

Czwartek: 1J 4,20-5,21                                                                                 Mk 15,1-15

 

28 Piątek. 35 TYDZIEŃ PO PIĘĆDZIESIĄTNICY. Dzień postny. Σ Św. ojca naszego EFREMA SYRYJCZYKA.

            Św. Efrem urodził się w Nisibis w Mezopotamii ok. roku 300. Jego ojciec, kapłan pogański, wygnał go z domu za sympatię do chrześcijan. Otrzymał schronienie u św. Jakuba, biskupa Nisibis, który zapewnił mu staranne wykształcenie. Ukończywszy osiemnaście lat, przyjął chrzest, podjął życie zakonne, został wyświęcony na diakona i objął stanowisko nauczyciela w znakomitej szkole chrześcijańskiej w Nisibis. Komentował Pismo święte i wyjaśniał dogmaty wiary. Gdy w 363 roku w wyniku układów politycznych Nisibis podpadło pod władzę Persów, wielu chrześcijan, z nimi św. Efrem, opuścili ojczyznę i przenieśli się do Edessy, gdzie odtąd nauczał. Zmarł w 373 roku. Napisał po syryjsku wiele wspaniałych hymnów o treści religijnej, które prawie wszystkie zostały przetłumaczone na język grecki. W wielu wyraził głębokie nabożeństwo do Matki Najświętszej. Jest nazywany Prorokiem Syryjczyków, syryjskim Eliaszem, Kolumną Kościoła, Harfą Ducha Świętego.

TROPARION o wielebnym (7C)

KONTAKION, ton 8.

Mając zawsze przed oczyma duszy czas sądu,* rozmiłowany w milczeniu wylewałeś gorzkie łzy, wielebny Efremie,* czynem uczyłeś spełniać dobre uczynki,* dlatego, ojcze całego świata, ospałych skłaniasz do przemiany swego myślenia.

Czytania bieżące: 2J 1, 1-13; Mk 15, 22-25.33-41.

 

29 Sobota. 35 TYDZIEŃ PO PIĘĆDZIESIĄTNICY. SOBOTA MIĘSOPUSTNA. Σ PRZENIESIENIE RELIKWII ŚW. MĘCZENNIKA IGNACEGO NOSICIELA BOGA.

                Św. Ignacy był biskupem Antiochii (70-107). Ok. 105 roku został uwięziony i skazany na śmierć. Eskortowany przez żołnierzy napisał w drodze do Rzymu 7 listów; 4 podczas postoju w Smyrnie: do Efezjan, Magnezjan Trallian; napisał także list do Rzymian z prośbą o zaniechanie starań o jego uwolnienie; z Troady wysłał trzy listy: do Filadelfian, Smyrneńczyków oraz do Polikarpa, bpa Smyrny. Kościół określa Ignacy po raz pierwszy jako "Kościół katolicki" na oznaczenie całego ludu Bożego złączonego w jeden organizm z Chrystusem (Smyr. 8,2); przez jedność i zgodną miłość wierni tworzą jakby żywą symfonię i stają się członkami Chrystusa (Ef. 4,1-2); Ignacy wzywa do święcenia niedzieli (dnia ósmego) oraz odrzucenia szabatu (Magn.9,10). Dla Kościoła rzymskiego Ignacy ma szczególny szacunek; gminę tę pozdrawia słowami: "Kościołowi, który pierwsze dzierży miejsce, a leży w miejscowości przez Rzymian zamieszkałej; który jest godny Boga, godny czci, godny chwały, godny uwielbienia, godny powodzenia, godny świętości, który pierwsze zajmuje miejsce w związku miłości": słowa te rozumiane są zazwyczaj jako określenie przodującej roli Kościoła rzymskiego w całym Kościele powszechnym. Dalsza trasa konwoju wiodła przez Neapolis, Filippi, Tesalonikę, Dyrrachium nad Adriatykiem i Brindisi. W Rzymie został rzucony w amfiteatrze Flawiuszów (Koloseum)  na rozszarpanie przez dzikie zwierzęta za cesarza Trajana 20 grudnia 107 roku. Zostały z niego tylko grubsze kości, które jako skarb nieoceniony przewieziono do Antiochii. Drugie przeniesienie relikwii św. Ignacego, dziś świętowane, miało miejsce w 438 roku. Cesarz Teodozy II (408-450) za natchnieniem Bożym kazał świątynię pogańską Tychajon poświęcić chwalebnemu Męczennikowi, żeby on tu odbierał jak największą cześć. Gdy zaś Antiochia dostała się w ręce Persów, relikwie w 540 (lub 637) wróciły do Rzymu i teraz znajdują się w bazylice św. Klemensa, papieża.

(Dzień zaduszny)

Wszystkie teksty zmienne za zmarłych soboty.

TROPARION, ton 8.

Głębią mądrości z miłością do człowieka wszystko urządzasz* i korzystnie wszystkich obdarowujesz, jedyny Stwórco,* daj pokój, Panie, duszom sług Twoich,* w Tobie bowiem złożyli nadzieję, Twórcy, Rodzicu i Bogu naszym.

KONTAKION, ton 8.

Ze świętymi daj pokój duszom spoczywających sług Twoich,* gdzie niema cierpienia, smutku i jęków,* lecz życie nieustające.

Ty jesteś naszą obroną i ucieczką* i błagalnicą miłą Bogu, Bogurodzico dziewicza,* któraś zrodziła Zbawienie wierzących.

Bieżące: 1Kor 10,23-28                                                                   Łk 21,8-9.25-27.33-36.

I za zmarłych:

1Tes 4,13-17; J 5, 24-30.                  

                TROPARION o biskupie (10)

KONTAKION, ton 4.

Ze Wschodu zabłysnął i całe stworzenie oświecił nauką,* okrył się chwałą męczeństwa* noszący Boga boski Ignacy.

 

30 NIEDZIELA o STRASZNYM SĄDZIE. (Mięsopustna). Ton 2. - Św. męczennika HIPOLITA, kapłana rzymskiego. ± Świętych ojców naszych i wielkich arcybiskupów: BAZYLEGO  WIELKIEGO, GRZEGORZA TEOLOGA i JANA ZŁOTOUSTEGO.

Św. Hipolit był wybitnym egzegetą i teologiem. Gdy po śmierci papieża św. Kaliksta, któremu się przeciwstawił, następcą obrano św. Poncjana, utworzył stronnictwo, które papieża nie uznało, i stał się pierwszym antypapieżem. Za napiętnowanie władz, które prześladowały niewinnych chrześcijan, zesłany do pracy w kopalni na Sardynię zwaną insula nociva – wyspa śmierci, z której wracali nieliczni. Tam też zesłano papieża Poncjana, z którym Hipolit się pojednał. Zmarli w tym samym roku 235. Papież św. Fabian sprowadził ciała wygnańców do Rzymu, gdzie czczono ich odtąd razem jako męczenników.

                Znalezienie relikwii św. męcz. Klemensa, papieża rzymskiego.

Uroczystość wspólna dla trzech świętych ojców naszych i wielkich arcybiskupów: BAZYLEGO WIELKIEGO, GRZEGORZA TEOLOGA i JANA ZŁOTOUSTEGO została ustanowiona ok. 1100 roku w Konstantynopolu za cesarza Aleksego Komnena w wyniku gorących sporów między wybitnymi i pobożnymi chrześcijanami oddanymi Kościołowi na temat, który z tych świętych jest większy. Jedni optowali za Bazylim z powodu błyskotliwej jego inteligencji i surowego trybu życia; inni uważali, że przewyższa pozostałych  Jan przez wdzięk bijący z jego kazań; wspaniała zaś retoryka, zręczna dialektyka i czarujący styl literacki jeszcze innym kazał trzymać stronę Grzegorza.

W tym braku zdecydowania zwrócono się do świętego i mądrego biskupa Jana, metropolity Euchaites. Ten zaczął się modlić. Następnej nocy miał widzenie trzech wielkich Nauczycieli, którzy mu powiedzieli: " Powiedz tym chrześcijanom, by przerwali bezużyteczne dyskusje. Przed Bogiem nikt z nas nie jest większy od drugiego. My stanowimy jedno: między nami niema rozdźwięków i podziałów. W co wierzy i czego naucza jeden z nas, w to samo wierzą i tego nauczają inni. Wstań więc i zwróć im uwagę, żeby trwali w zgodzie i pokoju. I aby praktycznie podkreślić jedność naszej wiary, wybierz dzień i spraw, by odprawiano Służbę Bożą ku naszej czci dla podziękowania Bogu za łaski, którymi nas trzech obdarzył, a przez nas Kościół; a szczególnie za to, że w prawdziwej wierze i jej nauczaniu zawsze Bóg nas zachowywał w jedności i zgodzie ze Świętym Kościołem Katolickim".

I tak się stało. Jan wybrał dzień 30 stycznia dla obchodzenia tego nowego święta i ułożył na nie wspaniałe Oficjum. Odtąd, jak śpiewamy w tym Oficjum, troiste słońce świeci tego dnia.

 

Wszystkie teksty zmienne niedzieli bieżącego tonu, oprócz następującego Kontakionu, Prokimna i Alleluja.

KONTAKION, ton 1.

Gdy przyjdziesz w chwale na ziemię, Boże,* i całe stworzenie zadrży;* gdy rzeka ognista popłynie przed trybunałem,* otworzą się księgi i skryte się wyjawi,* wtedy wybaw mnie od ognia nie gasnącego* i zaszczyć mnie staniem po Twojej prawicy, Sędzio najsprawiedliwszy.

PROKIMEN, ton 3.

Ps 146, 5 i 1.

Wielki Pan nasz i wielka moc Jego,* a mądrości Jego nie masz liczby.

Stych: Chwalcie Pana, bo dobry jest psalm.

Apostoł: 1Kor 8,8-9,2.

ALLELUJA

Ps 94, 1 i 2.

Pójdźcie, śpiewajmy z radością Panu, śpiewajmy Bogu, Zbawicielowi naszemu.

Stych: Uprzedzajmy oblicze jego z wychwalaniem i psalmy śpiewajmy mu.

Ewangelia: Mt 25,31-46.

 

TROPARION, ton 4.

Równi w godności Apostołom* i nauczyciele powszechni Kościoła,* proście Pana wszechświata* o pokój dla świata i bogate miłosierdzie dla dusz naszych.

KONTAKION, ton 2.

Świętych i głoszących Bożą naukę heroldów, kwiat nauczycieli,* przyjąłeś do siebie, Panie,* darząc pokojem i pełnią wszelkiego Twojego dobra.* Trudy ich i wysiłki przyjąłeś ponad całopalne ofiary,* Ty jedynie darzący chwałą Swych świętych.

 

Oraz o Biskupach:

PROKIMEN, ton 8.

Ps 18,5 i 2.

Na wszystką ziemi wyszedł głos ich* i na krańce okręgu ziemi słowa ich.

Stych: Niebiosa opowiadają chwałę Boga, a dzieła rąk Jego oznajmia firmament.

            Apostoł: Hbr 13,7-16.

ALLELUJA

Ps 88,6 i 8.

Będą wysławiać niebiosa cuda Twoje, Panie, i prawdę Twoją w zgromadzeniu świętych.

Stych: Bóg, który jest wielbiony w radzie świętych wielki i straszliwy nad wszystkich, którzy są dokoła Niego.

            Ewangelia: Mt 5,14-19.

ŚPIEW NA KOMUNIĘ

Ps 32,1.

Weselcie się, sprawiedliwi w Panu,* prawym przystoi chwała,* alleluja 3x.

 

31 Poniedziałek seropustny. Tydzień seropustny, bez postu. Σ Świętych męczenników CYRUSA i JANA, cudotwórców i lekarzy wolontariuszy.

            Św. Cyrus, jeśli wierzyć tradycji, pochodził z Aleksandrii. Jan był żołnierzem Edessy w Mazopotamii. Ponieśli śmierć męczeńską w Egipcie ok. 311 roku. Przy ich grobie miało miejsce wiele cudów. Nazywają się wolontariuszami, ponieważ za darmo z darmowej łaski Chrystusa leczyli wszelkie choroby i niemoce.

TROPARION, ton 5.

Cuda Swoich świętych dałeś nam, Chryste Boże,* jako mur niepokonany.* Dzięki ich modlitwom rozprosz zamysły niewiernych,* utwierdź Swój Kościół,* Ty, jedynie dobry i przyjaciel człowieka.

KONTAKION, ton 3.

Z łaski Bożej otrzymaliście, Święci, dar czynienia cudów,* nieustannie dokonujecie wspaniałych czynów,* dzięki niewidzialnej operacji odcinacie wszystkie nasze namiętności,* mądry Bogiem Cyrusie ze sławnym Janem,* jesteście bowiem bożymi lekarzami.

 

Poniedziałek Seropustnego tygodnia: 3J 1,1-15                                   Łk 19,29-40;22,7-39