KALENDARZ GRECKO-KATOLICKI
Używany w Kostomłotach

STYCZEŃ

2004

 

 

11 STYCZNIA

 

NIEDZIELA

 

NIEDZIELA XXXI po PIĘĆDZIESIĄTNICY. Ton 6. NIEDZIELA po Teofanii. Swiatki.- + Św. ojca naszego TEODOZEGO, Cenobiarchy.

 

Święty Teodozjusz Wielki żył w Kapadocji na przełomie IV-V wieku. Był inicjatorem wspólnotowego życia zakonnego. Miał pobożnych rodziców. Mając piękny głos, gorliwie oddawał się liturgicznemu czytaniu i śpiewaniu. Gorąco modlił się, by prowadził go drogą zbawienia. W młodzieńczych latach odwiedził Ziemię Świętą, gdzie spotkał się ze św. Szymonem Słupnikiem (+459), który go pobłogosławił i przepowiedział jego przyszłe posługiwanie. Dążąc do samotności, zamieszkał w grocie palestyńskiej pustyni, gdzie podobno zatrzymali się na noc trzej Mędrcy idąc złożyć hołd nowonarodzonemu Dzieciątku Jezus. Mieszkał w niej przez trzydzieści lat w ciągłej ascezie i modlitwach. Napływali do niego zwolennicy tego trybu życia i oddawali się pod jego kierownictwo. Grota nie mieściła już ascetów, a więc modlił się, by Bóg Sam wskazał mu miejsce na założenie klasztoru. Nieoczekiwanie w pewnym miejscu rozżarzyły się węgle i uniósł się dym kadzielny. Tu zbudował pierwszy klasztor życie wspólnotowego, czyli laurę, według reguł św. Bazylego. Szybko laura nabrała wspaniałej sławy. Zebrało się w niej ok. 700 mnichów. Według woli św. Teodozjusza laura pełniła służbę ludziom, udzielając pomocy biednym i dachu na głową podróżnym.

            Święty był niezwykle miłosierny. Gdy pewnego razu Palestynę nawiedził głód i pod klasztorem zebrało się mnóstwo głodnych ludzi, kazał ich wpuścić za furtę klasztorną. Uczniowie byli przygnębieni, wiedząc, że klasztor nie jest w stanie wszystkich nakarmić. Ale gdy weszli do piekarni, zobaczyli, że dzięki modlitwom Abby Teodozjusza jest ona pełna chleba. Ten cud powtarzał się każdy raz, gdy Święty chciał pomóc biednym.

            Na terenie klasztoru Abba urządził domy dla tułaczy, oddzielne szpitale dla zakonników i świeckich, a także i przytułki dla starców. Ponieważ w laurze przebywali różni ludzie, odprawianie nabożeństw organizował w oddzielnych kaplicach w kilku językach: greckim, ormiańskim i gruzińskim. Od początku anafory do końca Liturgii św. wszyscy, by przystąpić do Komunii św., zbierali się w największej świątyni, gdzie odprawiało się po grecku.

            Za cesarza Anastazego (491-518) powstała herezja Eutychesa i Sewera, którzy nie przyznawali sakramentów, a w tym i kapłaństwa. Cesarz przechylił się na ich stronę, a więc zaczęły się prześladowania. Święty stanął o obronie ortodoksji. W imieniu całej wspólnoty zakonnej napisał list do cesarza, w którym krytykował go i obalił wszystkie herezje potępione przez Sobory Powszechne. Stwierdził, że zakonnicy będą wytrwale stać przy prawowierności. Cesarz ucichł, ale na krótko. Wówczas święty Starzec zostawił klasztor, udał się do Jerozolimy i w największej świątyni z podwyższenia na cały głos zawołał: „Kto nie uznaje czterech Soborów Powszechnych, niech będzie przeklęty”. Za to zamknęli go w więzieniu, skąd w niedługim czasie po rychłej śmierci cesarza powrócił do klasztoru.

            Jeszcze za życia dokonywał wiele cudów, okazując pomoc pozostającym w biedzie. Zlikwidował swą modlitwą szarańczę pustoszącą Palestynę, ratował przed śmiercią żołnierzy, ocalał rozbitków na morzu i błądzących po lasach. Raz kazał bić w drewniany gong, by wezwać wszystkich na modlitwę i powiedział: „Boży gniew podnosi się na terytorium wschodnie”. Za kilka dni doszła wiadomość, że silne trzęsienie ziemi zrównało z ziemią Antiochię akurat w tym momencie, gdy Święty wezwał wszystkich zakonników do modlitwy. Przed śmiercią poprosił do siebie trzech najbliższych sobie biskupów i oznajmił im, że wkrótce odejdzie do Pana. Za trzy dni umarł w wieku 105 lat, w 529 roku. Pochowano go w grocie, która mu służyła z pierwszy klasztor.

 

                TROPARION o prepodobnym (7C)

 

KONTAKION o Teodozym, ton 8

Zasadzony w domu Swojego Pana* cudownie zakwitnąłeś swymi niezwykle sławnymi cnotami* i pomnożyłeś w pustyni liczbę swych synów,* podlewając ich swych łez strumieniami,* Boży przywódco dziedzińców Boga.* Dlatego wołamy: Witaj, ojcze Teodozy! [por. Ps 92(91),13-14].

 

NIEDZIELA PO TEOFANII

 

Po Wejściu: tr: niedzieli, Teofanii, Teodozego; kotakion: Teofanii; Prok, Alleluja, Ap, Ew: tylko: niedzieli po Teofanii; Prycz: niedzieli.

PROKIMEN, ton 1.

Ps 32,22 i 1.

Niech będzie miłosierdzie Twoje, Panie, nad nami,* bo mieliśmy w Tobie nadzieję.

Stych: Weselcie się, sprawiedliwi w Panu; prawym przystoi uwielbienie.

Apostoł: Ef 4,7-13.

ALLELUJA

Ps 88,2 i 3.

Zmiłowania Pańskie na wieki wyśpiewywać będę, od pokolenie w pokolenie opowiadać będę Twoją prawdę mymi ustami.

Stych: Bo mówiłeś: "Miłosierdzie wiecznie zbudowane będzie na niebiosach, prawda Twoja będzie w nich utwierdzona".

Ewangelia: Mt 4,12-17.